Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
4 / 8 / 2020

Οι αφελείς και οι επιτηδευμένοι εξακολουθούν να διαδίδουν ότι οι μάσκες σε ό,τι χώρο νάναι – σε λίγο και στον καμπινέ – θα τους σώσουν από τον κορονοϊό. Το μόνο που μπορείς να υποθέσεις είναι ή ότι η φήμη αληθεύει πως ο Χαρδαλιάς έχει κρυφά εργαστήριο μασκών κάτω από το σπίτι του, ή ότι η κυβέρνηση ορίζει δια νόμου ότι ο κόσμος πρέπει να φορά (άχρηστες) μάσκες σε ολοένα και περισσότερα μέρη απλά και μόνο για να δείχνει πως κάνει κάτι.

Εν τω μεταξύ, τα mainstream ΜΜΕ κάνουν καλά τη δουλειά τους εξαπλώνοντας τον λοιμό του φόβου και του πανικού. Διαβάζεις άρθρα που λύση δεν δίνουν, καμιά ουσιαστικά πληροφορία δεν προσφέρουν· προσφέρουν, όμως, αρκετό φόβο και πανικό αν είσαι στην ευάλωτη ψυχική κατάσταση να επηρεαστείς από αυτά.

Ακόμα κι αν είχαμε μερικά κρούσματα παραπάνω, δεν είναι τραγωδία. Ρώτησε κανείς αυτό τον καιρό πόσοι άνθρωποι πέθαναν από άλλα πράγματα πέρα από τον κορονοϊό; Όχι; Έψαξε κανείς να βρει ποια είναι όλα αυτά τα κρούσματα και ποια ακριβώς η σοβαρότητά τους, πέρα από κυβερνητικούς υπαλλήλους; Για τους θανάτους, ερεύνησε κανείς να δει πόσοι ήταν πραγματικά από κορονοϊό και πόσοι από αυτούς που πέθαναν απλά έτυχε να έχουν και τον κορονοϊό; Έψαξε κανείς να δει μήπως – μήπως – τα στατιστικά είναι λιγάκι παραφουσκωμένα;

Από τη στιγμή που δεν γίνεται κανένας έλεγχος από ανεξάρτητους ανθρώπους που μπορείς να εμπιστευτείς – από τη στιγμή που τέτοιος έλεγχος είναι δύσκολο να γίνει – εγώ είμαι πολύ καχύποπτος με όλα αυτά. Σε τελική ανάλυση, μέχρι στιγμής δεν ξέρω ούτε έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να ξέρει έναν άνθρωπο που να τον έχει πιάσει ο κορονοϊός... Απλά λέω.

Και στο Λονδίνο και στο Βερολίνο άρχισαν ήδη να διαμαρτύρονται – μαζικά – ότι «η μάσκα είναι φίμωτρο» και να δέρνονται με την αστυνομία σε διαδηλώσεις. Στην Αθήνα δεν είδα να γίνεται τίποτα τέτοιο. Αισθάνομαι ντροπή.

Σοβαρά τώρα, τι θα πουν οι Αρχαίοι Θεοί;

Κοιτάζω στον μαγικό μου καθρέφτη και βλέπω την Αθήνα να ξεπουπουλιάζει την κουκουβάγια της, τον Ερμή να χάνει το δεξί του φτερωτό σανδάλι και να παίρνει τούμπα, τον Δία να χάνει τη στύση του και λίγο σπέρμα να τρέχει στο γόνατό του, την Αφροδίτη να αυνανίζεται μαστουρωμένη με φύλλα δάφνης... Και ο Άγιος Γεώργιος αρχίζει να φοβάται ότι ίσως τελικά να αστόχησε όταν εκτόξευσε εκείνο το δόρυ εναντίον του δράκου.

Ακολουθεί φωτογραφία από τους δρόμους της Αθήνας εν ώρα αιχμής...

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Απριλίου (29/4)


Virgil Finlay (τέχνη φαντασίας) Chéri Hérouard (παρισινή τέχνη) Gervasio Gallardo (μυθική τέχνη) HP Lovecraft (τα Άπαντα) Cthulhu Mythos (Encyclopedia) Πολύπλοκα και πελώρια οικοδομήματα (πριν από τις σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους) Sybil Marie Anne Lenormand (και η μαντική τράπουλά της) Pulp Covers (the best of the worst) Το διάβασμα (μας κάνει καλό;) Παίξτε δωρεάν πάνω από 15.000 παιχνίδια (της Amiga) Τα βιβλία Mapbacks (των παλιών εκδόσεων Dell) Solarpunk (A Short Guide to the Decolonization of the Sun) Πώς να είσαι συγγραφέας (όπως πραγματικά αισθάνεσαι) ...Και έρχονται κι άλλα (στο LinX)

 

Επιλογές Απριλίου (22/4)


Τέχνη από CD — Anthea Xin («ενεργειακοί» πίνακες) — Rithika Merchant (λαβυρινθώδεις κοσμολογίες) — Savepoint.gr (η εξέλιξη του Retropolis) — Ανθολογίες τρόμου (1930) — Clare Winger Harris (1891-1968) — Ο μαζικός δολοφόνος της Φλώριδας και το ChatGPT — Μια ψεύτικη ασθένεια που ξεγέλασε την τεχνητή νοημοσύνη — Angus McBride (τέχνη) — Vintage RPG — Το Τάγμα του Ηλιακού Ναού και οι μαζικές αυτοκτονίες — Gil Kane (τέχνη) — Voyage to Faremido: Gulliver’s Fifth Voyage (διαβάστε δωρεάν) — & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX

 

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]